Jæææja
Ég lofaði víst áramótaannáli, en vegna yfirþyrmandi leti þá ákvað ég baaara að sleppa því; árið í grófum dráttum var hvort sem er voðalega viðburðalítið, fyrir utan einhver skot hingað og þangað, frábæra vinnu, skemmtilega ferð til ástralíu og endurfundi góðra vina.

En allavega..
Ég fékk boð í gær um reunion með árgangnum sem ég útskrifaðist með úr 10.bekk
Það fékk mig til að huxa heilan helling um hvað ég hef gert síðustu hva...7 árin síðan ég útskrifaðist, hvað hefur breyst hjá mér, og hvert ég stefni.
Byrjum á því að renna yfir það hvernig ástandið var á mér fyrir þessum 7 árum síðan:

Ég var "vandræða"barnið, byrjaði að drekka miklu fyrr en flestir jafnaldrar mínir og var keðjureykjandi haugur, hafði engan áhuga á námi og var að vinna rétt fyrir sígarettupeningum. Ég var nokkuð vinsæll á þessum tíma, enda var Casper á sínu blómaskeiði þarna og var mjög virkur í félagslífinu. Fyrir utan nokkur feilspor, þá held ég að ég hafi staðið ágætlega hvað félagslegu hliðina varðaði. Vinirnir ofar námi, fjölskyldu, vinnu og sjálfum mér. Ég lét hlutina ekki snúast nógu mikið um sjálfan mig og stundum gleymdi ég því að ég væri í raun og veru ég. Ég sjálfur var meira að segja stundum minn versti óvinur.
Ég var að stíga mín fyrstu skref í hljómsveitabransanum, var aðeins kominn með smá aktívisma í blóðið og var að skoða mig um í lífinu, sjá hvert ég stefndi og komst að þeirri niðurstöðu að ég stefndi ekkert sérstaklega hátt. Hjúkrunarfræðihuxunin var aðeins að blunda í mér, en það var aðallega fyrir tilstilli Sigga Pönk sem var fyrirmyndin mín á þessum tíma. Einhvernveginn held ég að ósköp fáir hafi haft nokkra trú á því að ég myndi ná nokkuð langt í lífinu miðað við hvernig ástandið var á mér þarna. Stefnuleysið einkenndi mig á öllum sviðum, og ég tók bara einn dag í einu.

Eftir 10.bekkinn tók við menntaskólinn. Fyrsta árið og hálfa sinnti ég náminu með hálfum hug og enn vissi ég ekkert hvert ég stefndi. Ég byrjaði í Fake Disorder og seinna Reaper, og gerði þónokkuð góða hluti með þeim. Kvennamálin voru lauslátari en allt og fékk Casper á sig þónokkurn druslustimpil (já eða bætti aðeins á hann frá því sem þegar var komið), en þó var ég alltaf nokkuð decent og allt að því heiðarlegur í samskiptum mínum við hitt kynið, þó hugarfarið væri alltaf það að komast yfir sem flestar og ná að eðla mig sem mest með sem flestum. Ég vann eitt sumar hjá Jafningjafræðslunni, og eftir heilmikla drama um haustið ákvað ég að segja starfi mínu þar lausu.
Þá gerðist það.
Ég fór til Brasilíu.

Árið í Brasilíu var það viðburðaríkasta sem ég hef átt á ævinni. Ég þroskaðist heilan helling þarna úti, og þetta einhvernveginn gaf mér allt aðra sýn á lífið en ég hafði áður haft. Ég fékk áhuga á nýjum hlutum, og lærði mikið af nýjum hlutum um sjálfan mig; ss. ég kynntist sjálfum mér nokkurnveginn upp á nýtt. Ég ákvað á meðan ég var úti að það sem ég var áður en ég fór út, yrði liðin tíð þegar heim væri komið, og tók ég þá ákvörðun að gera út af við Casper um leið og ég kom heim.

Fullur drauma og útþráar lenti ég svo á íslandinu aftur í janúar 2004(eru virkilega komin 4 ár síðan?:/ ), og var þá orðinn nýr maður. Gamla huxunin um það að taka skólann með hálfri hendi, vinna bara hæfilega mikið og gera allt til að hafa vinina á réttum stað þó það kæmi niður á námi og fjölskyldu - var dáin þarna. Ég hellti mér út í heilmikla vinnu með skólanum, stórbætti námsárangur minn á öllum sviðum og ræktaði sjálfan mig meira en áður. Það að vísu kom niður á félagslífinu sem varð til þess að ég einangraðist allmikið sem leiddi síðar meir til þunglyndis, eirðarleysis og almenns einmanaleika. En ég fann á endanum að besti vinur minn og sá sem ég á alltaf að - er ég sjálfur. Þó skildi ég það á endanum að manneskjan lifir ekki einsömul, heldur hefur hún alltaf þörf fyrir félagsskap þannig að ég byrjaði að taka upp símann aftur og reyna að hitta einstaka fólk, ásamt því að kynnast nýju fólki.

Eftir stúdentinn tók ég inntökuprófið í læknisfræðina, skoraði hátt en komst ekki inn. Ég ákvað þá að fara í hjúkrunarfræðina án þess að hafa nokkra almennilega hugmynd um það hvað mig langaði til að gera. Ég varð 8.hæstur inn í gegnum clausus af 120 nemendum, og fann það að þetta var eitthvað sem mig mögulega langaði til að gera í framtíðinni. Ég sagði skilið við elliheimilið sem ég vann á áður og fór að vinna á krabbameinsdeild LSH á hringbraut. Það ár sem ég hef unnið þar núna hef ég lært svo mikið um sjálfan mig, lífið, hjúkrun og mannleg samskipti að ég held að það væri ógjörningur að reyna að lýsa því hérna á blogginu. Ég hef séð margar hetjur falla, en einnig hef ég séð margar hetjur berjast og berjast gegn þessu óféti sem krabbameinið er. Hugur mannsins er eitt það sterkasta og merkilegasta vopn sem lífið hefur skapað, og það er ótrúlegt hvað örlítil hugarfarsbreyting getur haft í för með sér. Ég vil tileinka síðasta ár þeim hetjum sem ég hef kynnst á krabbameinsdeildinni. Þau hafa kennt mér ómetanlega hluti sem ég mun taka með mér út í lífið.

En hvað er næst á dagskrá hjá mér?
Eins og í blogginu mínu um úlfinn, þá finn ég mig knúinn til að halda út á veiðilendurnar og skoða mig um. Ég veit að ég er aldrei einn á ferð, en ég veit að sá sem veit um bestu staðina til að lifa af á, er alltaf ég. Innsæi mitt er algilt þegar það kemur að því að velja það sem er best fyrir mig þó ég hlusti á álit annara, en það sem ég veit er það að vegurinn er opinn. Ég stefni á að ná eins hátt í lífinu og ég mögulega get, og hver einasti dagur er sigur fyrir mig. Ég er búinn að þroskast út úr vandræðabarninu sem enginn hafði trú á að heilsteyptum einstaklingi með stefnu. Það er einmitt stefnan sem skiptir öllu máli. Ekki það að ég hafi einhverja eina niðurneglda stefnu sem ekki má breyta, heldur er það frekar þannig að ég veit nokkurnveginn hvað mig langar að gera, hvaða markmiðum ég vil ná og hvað ég þarf að gera til að ná þeim.
Vegurinn er opinn, malbikið er slétt og ég er búinn að pakka rétt niður fyrir ferðina.

Jæææja
þá er jólastressið búið, og dagarnir í gær og í dag eru búnir að líða með smávegis vinnu í gærkvöldi, ofáti og kósýheitum. Jólastemmingin í gær var allskrýtin, en í stað þess að hafa planið einfalt:
vakna, fara með feðgunum og keyra út jólagjafir upp úr hádegi, koma heim um 6, borða, opna gjafir, fara í jólaboð um miðnætti, endaði þetta svona:
vakna, vinna, koma heim, fara með MÖMMU að keyra út nokkrar jólagjafir á meðan restin af feðgunum voru úti að keyra aðrar gjafir út, borða forrétt, opna nokkrar gjafir, borða aðalrétt, opna fleiri gjafir og svo fara í jólaboð - ENGINN eftirmatur!! omg!
jólagjafalistinn:
frændsystkini: kerti - við brenndum gjafirnar þeirra í jólaboðinu hérna í dag:)
Pabbi og mamma: tight fit nike-bolur sem lætur mig líta út eins og eþíópíubúa með hungurbumbu og íþróttabuxur
systa og sonur hennar: kind á gormi, peysa, rakspíri, sturtusápa, The Art of War eftir Sun Tzu - BESTA bók ever
Nanna: eineygði kötturinn kisi og leyndarmálið
Krisby kærasta: Wifebeater og bók sem er perfect klósettlesning - RISASTÓRT prik fyrir hana
bjössi bróðir: púsluspil og húfa
raggi bróðir: viskípeli

vonandi er ég ekki að gleyma neinu
Aaaaanyway, ég ætla að halda áfram að sitja á wifebeaternum og brókinni og halda áfram að reyna að minnka þessa biafrabumbu mína og gera hana að alvöru bumbu. Vonandi kemur sósusletta á hann í kvöld
Krossmessukveðjur
-Herra Gunnar

P.S ég ætla að koma með árslistann minn milli jóla og nýárs - stay tuned því hann verður rosalegur!

þið afsakið vonandi færsluna hérna fyrir neðan
ég er bara örlítið frústreraður þessa dagana og úrvinda.
Amen fyrir þá staðreynd að það eru bara 8-9 dagar eftir af próflestri og prófum

a) Herra Gunnar á ekki glósur og/eða gömul próf nema sínar eigin...hann notar ekki gömul próf til að læra fyrir próf nema rétt í því magni til að sjá ca. erfiðleikastigið á prófinu og hversu djúpt hann þurfi að lesa
b) Herra Gunnari gæti ekki verið meira sama um hvað þessi kennari spurði eða bla bla hvað þetta var ósanngjarnt próf
c) Svörin við spurningunum eru í bókinni/glósunum
d) og JÁ - Herra Gunnar lifir víst ekki fram að þrítugu ef allt heldur áfram á þessari braut (arrythmia og þessháttar...þetta lítur víst ekki vel út segja þeir?)
e) Herra Gunnar er tilbúinn að tala um hvað sem er svo lengi sem það tengist ekki náminu
f) Herra Gunnar er ekki í fýlu út í einn eða neinn - vill bara geta einbeitt sér að lærdóminum og hvíla sig þess á milli.
g) Herra Gunnar er voðalega antisocial þessa dagana. Þetta er ekkert persónulegt ef hann er distant við þig eða dónalegur.

Nóttin umlukti Ríðandi Hauk þar sem hann reið um slétturnar. Stjörnurnar voru svo fallegar þar sem þær lýstu upp andlit hans og endurspegluðust af tárvotum augum hans. Þó vantaði eitthvað. Hann ýlfraði á tunglið eins og hann hafði alltaf áður gert, en í fyrsta skipti var það þögult. Það hafði áður blikkað til hans björtum faðmi sínum og umlukið hann ljósi sínu svo hann gæti séð hversu fagurt frelsi hans væri. Núna dró það bara skýin yfir sig og þagði.
Hann ákvað þá að ríða til baka.

Hann kom aftur í bæinn og sá að stúlkan stóð þarna enn og horfði í sömu átt og hann hafði haldið fyrir sólarlag. Hann steig af baki, fór á hnén og mælti:

"Ég veiði einn, ferðast einn og borða einn. Frelsi mitt er algjört og veiðilendurnar eru mínar, en þó heftir eitthvað för mína sama hvert ég fer. Aldrei hef ég þó skilið hvað það var sem togaði í mig. Það var ekki fyrr en í kvöld þegar ég ýlfraði á tunglið, að ég skildi loksins hvað það hafði verið að segja mér í öll þessi ár. Það elskar mig, en það veit einnig að ég lifi ekki einn. Ég er að eldast, og bráðum þverra kraftar mínir - bogi minn brestur og trén sem ég notaði áður til smíðarinnar eru búin að harðna það mikið eftir sífelldar endurbætur mínar á boganum að ég get ekki lengur notað þau í mína þágu. Trén vita það, tunglið veit það, veiðidýrin vita það. Með tímanum mun ég svo sjálfur verða að veiðidýri, og þá mun ekki einusinni tunglið lýsa mér leið í öruggt skjól.
Ég skil nú loks hvað tunglið meinti. Ég hélt það væri að lýsa mér leiðina, en þó hefur alltaf einn geislinn skinið skærar en hinir, en í frelsisþrá minni hef ég aldrei viljað sjá þann geisla né hvert hann féll. Hann féll á andlit þitt þó þú værir í mörghundruð dagleiða fjarlægð frá mér. Svo loks þegar ég fann þig fyrir tilviljun, óttaðist ég að missa veiðilendurnar, tunglið og veiðidýrin. Ég varð hræddur við að skerða frelsi mitt.
Stúlka, ég hef komist að því að frelsið liggur ekki einungis í veiðilendunum, tunglinu og veiðidýrunum. Frelsið er ekki einsemdin og sjálfstæði mitt, því án samskipta er ég ekkert. Taktu í hönd mína, sestu upp á hestinn og ríðum saman út í nóttina. Saman sjáum við betur í myrkrinu, saman stöndum við betur gagnvart veiðidýrunum, saman erum við frelsið, og tunglið kemur aftur séum við saman".

Þau riðu út í sólarupprisuna

Ríðandi Haukur stendur upp við hestinn sinn. Sólin er við það að setjast og kaktusarnir í kring varpa skugga á hann og stúlkuna með fallegu augun sem nú eru grátbólgin.
,,Ég verð að fara. Ég veit ekki afhverju - það segir mér allt að ég verði að vera - en eitthvað drífur mig í burtu" segir hann við hana, kyssir hana á ennið og sest upp á hestinn sinn.
Sólin sest fyrir framan hann en sú sól sem skín á hann skín úr tárvotum augum sem fjarlægjast meir og meir.
Hann lítur aftur

hérna er færsla sem krisby mín kær skrifaði á sína síðu - leyfi mér að setja þetta hérna inn. Svooo satt:)
-----------------------------------

Hér er mín samúð..

Við vitum öll að slysið sem varð í Keflavík  á föstudaginn er hræðilegt, hrein sorgar saga og öll þjóðin hefur fylgst með harmislegin. Ég vil sterklega taka það fram að ég meina á engan hátt óvirðingu með þessari færslu og votta aðstandendum mína dýpstu samúð.

† Þetta hér tákn hef ég fengið sent samtals 7 sinnum í dag. Þennan kross bað fólk mig um að setja fyrir framan nafnið mitt á msn til að sýna samúð. Til að sýna samúð með barni sem lést í hræðilegu slysi. Hvernig hjálpar það aðstandendum að ég sé með krossmark fyrir framan nafnið mitt á samskiptaforriti á netinu? Mér finnst þetta raunar argasta óvirðing að halda að einhvað eins efnishyggjulegt og kapetalískt einsog msn geti sýnt fólk sem missir ástvin samúð eða sorg.

Í hvert skipti sem einhver deyr gengur sami pósturinn allann hringinn, og svo er litið á mann sem kaldhjartasvín ef maður er ekki með samúðarkross í nafninu sínu. Ég þekki aðstandendur ekkert og sýni því þá virðingu að vera ekki að blanda mér inní þeirra sorg á viðkvæmasta tíma.

Mér þætti líka gaman að láta alla þá sem eru núna með kross fyrir framan nafnið sitt vita að á hverjum degi deyja 18.000 börn (bara börn) úr hungri, Það eru fleiri en allir íbúar Akureyrar. Hvar er krossinn þeirra? Í Afríku sunnan Sahara deyja á hverjum degi um 8.000 mans úr AIDS. Hvar er krossinn þeirra? Núþegar hafa um 1.3 Milljónir manna dáði í átökum í Írak þar af um 75 þúsund óbreittir borgarar. Hvar í andskotanum er krossinn þeirra?


Breitum hugsunar háttnum.. sjáum heiminn sem heild

-Sýnum samúð LÍKA í gjörðum og orðum (t.d með því að keyra eins og manneskjur?) - ekki með einhverjum Kross fyrir framan nafnið okkar á msn.

--Herra Gunnar, lærandi og vælandi

VARÚÐ - VÆL FRAMUNDAN
Það er svo margt sem mig langar til að segja þér en ég get ekki, því ég vil ekki koma út sem vælarinn. Ég er víst karlmennið - maðurinn sem stendur upp úr blóðbaðinu, hnyklar vöðvana og kveikir sér í sígarettu. Reykurinn blæs út um gatið sem var skotið á barkakýlið og það blæðir heilan helling, en ég er karlmenni. Ég set ekki einusinni plástur á sárið. Ég er brunarústir og hjartað slær ekki nema 10 sinnum á mínútu, en ég stend samt upp. Síðustu kraftana sem ég hef í mér nota ég til að rífa af þér vélbyssuna, skjóta mig nokkrum sinnum í magann til að sýna þér hvað ég þoli mikið án þess að depla auga, en þú stendur bara þarna með kalt augnaráðið og horfir á mig þessum fallegu augum þínum. Ég fer auðvitað ekki að gera þér mein því svoleiðis gerir maður ekki, þannig að ég dreg mig áfram liggjandi eftir sundurtættu malbikinu sem er farið að bráðna undan blæðandi líkama mínum. Ég dreg mig í átt að fallega staðnum þar sem við áttum svo mörg góð augnablik saman. Manstu t.d þegar við keyrðum þangað um daginn og ég kyssti þig undir tunglsljósinu? Þú varst svolítið sæt þar. En núna eru varir mínar eitt blæðandi svöðusár og ekki séns að ég kyssi þig aftur því héðan af ætla ég að eitra allt sem kemur frá mér - allt sem fer til þín. Þó veit ég að sama hversu mikið sem ég reyni þá get ég ekki búið til nógu sterkt eitur til að drepa þig úr hausnum á mér þannig að ég verð bara að læra að lifa með þér.
Ég verð að leyfa þér að lifa sem ljúfsárri minningu um koss í heiðmörk.

En svona að alvöru málsins. Casper heitinn var víst vondur á tímabili. Ef sögunni hér að ofan væri snúið upp á kvenmann myndi það eiga vel við það sem hann gerði þeim, þannig að kannski núna eftir að casper er dáinn, Gunnar er fæddur aftur og lífið er byrjað að ganga eitthvað - þá skellur karmað á Gunnari. Draugarnir lifa víst stundum í okkur.

ég ætla að byrja færsluna á því að hlæja hlátri þess manns sem var í fyrsta skipti á ævinni að sjá það mest pathetic sem sést hefur á internetinu

www.skapari.com

....þið ráðið hvað þið gerið
endilega vorkennið honum fyrir að hafa heila á við 7 ára barn, eða bara lítið á þetta og hlæið pathetic hlátri.
ég vona að þetta sé djók hjá viðkomandi:) A.m.k eru söguleg rök eða málnotkun ekki í fyrirrúmi. Gæti verið 12 ára barn að gera þessa síðu.
Lól dagsins fer á eiganda síðunnar eða aðstandendur

Ég var að rekast á hreint út sagt frábæra síðu.
www.vindmyllan.com
Þarna er fjallað um femínistabaráttuna á íslandi og önnur tengd málefni út frá aðeins öðruvísi sjónarhorni en því þrönga forræðissjónarhorni sem virðist vera að tröllríða íslensku þjóðfélagi.
Mæli með því að sem flestir kíki þangað - sumt af þessu er að vísu of mikil karlremba fyrir mig, en engu að síður koma inn helvíti áhugaverðir punktar þarna